ถ้าหากบังเอิญมีความจำเป็นที่ทำให้เราต้องเลิกกันโดยที่ยังคงมีความรู้สึกที่ดีดีต่อกันวันเวลาที่ถูกใช้ไปแบบมีเงาตามตัวตลอด เคยไปไหนมาไหนในสถานที่เดิมด้วยกัน

ใช้ของใช้ที่ต่างฝ่ายต่างซื้อให้กัน แต่แล้ววันหนึ่งเราต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังคนเดียวเราจะทำยังไง? ในความจริงแล้วทุกคนสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง ทุกคนสามารถผ่านวันเวลานั้นไปได้ ถ้าเราไม่คร่ำครวญจนเกินไป

ความเจ็บปวดมักจะเกิดจากการที่จิตใจไม่ยอมรับสภาพที่เป็นอยู่ไม่พอใจในสิ่งที่ขาดหายไป เราไม่จำเป็นต้องพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่... เพียงแต่ต้องยอมรับให้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

ยอมให้เวลาผ่านไปอย่างเจ็บปวดแต่เชื่อเถอะวันหนึ่งแผลก็ต้องหาย ไม่มีใครเป็นแผลเรื้อรังไปจนตายมีบาดแผลก็ต้องมีความเจ็บปวด มีบาดแผลก็ต้องใช้เวลารักษา

 เห็นด้วยนะว่า แผลเป็นเกิดขึ้นได้ ยิ่งแผลลึกโอกาสเป็นแผลเป็นยิ่งมากแต่ไม่มีใครเจ็บปวดเพราะแผลเป็น...มันแค่ทำให้สภาพปกติไม่น่าดูเพิ่มขึ้นนิดหน่อย

สำหรับบางคนที่มีปัญหาต่อกันอยู่และกำลังกลัวว่าจะต้องผ่านช่วงเวลาอย่างนี้จนทำให้ไม่กล้าที่จะยอมรับความเปลี่ยนแปลง ...และปล่อยให้อะไรๆ มันเลวร้ายไปกว่าเดิม

เชื่อเถอะมันจะยิ่งทำให้แผลลึกลงไปกว่าเดิมและโอกาสหายก็จะช้าขึ้นอีกเราต้องกล้าที่จะทนฝ่าหมอกควันออกไปไม่อย่างนั้นยังไงเสีย ก็ไม่รอดอยู่ดีแต่ถ้าเราผ่านมันออกไปได้

ลมหายใจของเราจะกลับมามีค่าอีกครั้งหนึ่ง